Pokazy ognia — wyjaśnienie

Co uznaje się za pokaz ognia

Pokazy ogniowe obejmują sztuki i umiejętności związane z władaniem ogniem, zazwyczaj przy użyciu sprzętu z jednym lub kilkoma knotami, których płomień jest wystarczająco duży, by dostrzec go z odległości. Obejmuje to umiejętności oparte na żonglowaniu, kręceniu pałeczkami i kręceniu poi, a także zianie ogniem, jedzenie ognia i podpalanie ciała, czasem określane zbiorczo jako sztuki fakirskie. Pokazy mogą być choreografowane do muzyki, improwizowane lub oparte na rozmowie z publicznością. Sztuki ogniowe pojawiają się na imprezach plażowych, festiwalach i wydarzeniach firmowych, a wykonawcy traktują bezpieczeństwo jako pierwszą zasadę, ujętą w powiedzeniu: najpierw się naucz, zanim zaczniesz płonąć.

Pochodnie: najstarszy trik

Pochodnia ogniowa to maczuga lub pałeczka z knotem na jednym końcu, wymachiwana jak maczugi indyjskie lub podrzucana koziołkując jak maczuga do żonglowania. Jedna z najwcześniejszych pisemnych relacji o pokazach ogniowych pochodzi z uroczystości czerpania wody w Drugiej Świątyni w Jerozolimie, około pierwszego wieku, gdzie pewien rabin miał jedną ręką podrzucić w górę osiem płonących pochodni, łapiąc każdą bez żadnego dotykania. Kręcące się pochodnie wciąż są klasyką i otwierają listę występów, które restauracja Krating Lai opisuje w swoim własnym pokazie.

Poi: od Māori po plażę

Poi to wynalazek Māori z Nowej Zelandii: kula na sznurku, tradycyjnie wymachiwana w rytmicznych wzorach przez kobiety, często ze śpiewem. Słowo to może oznaczać przedmiot, choreografię lub muzykę. W ognistych poi kulę zastępuje knot z materiału ognioodpornego, takiego jak Kevlar, nasączony paliwem i podpalony. Uważa się, że podpalanie poi zaczęło się na Hawajach w latach 50. XX wieku jako atrakcja turystyczna. Dziś poi kręci się na całym świecie, głównie przez osoby, które uczą się same lub od siebie nawzajem.

Kij i kij smoczy

Kij ogniowy to drążek z drewna lub metalu z knotami na jednym lub obu końcach i punktem równowagi pośrodku; długości wynoszą od pół metra do dwóch metrów lub więcej. Wykonawcy albo kręcą nim rękami, albo toczą go po ramionach, nogach i ciele w stylu zwanym contact staff. Kij smoczy ma na każdym końcu krzyż z trzech lub więcej knotów, co dodaje mu rozpędu i pozwala toczyć go w misternych wzorach. Burnoff to moment, w którym wirujący kij wyrzuca nadmiar paliwa z knotów jako dwie kule ognia.

Zianie ogniem

Ziejący ogniem tworzy słup płomienia, rozpylając drobną mgłę paliwa z ust nad otwartym ogniem. Jest to niebezpieczne, choćby robić to najostrożniej. Większość profesjonalistów uczy się tego jako czeladnicy u doświadczonego artysty, ma przy sobie przeszkolonego asystenta bezpieczeństwa z kocem ogniowym i gaśnicą oraz wybiera paliwa o wysokiej temperaturze zapłonu, takie jak parafina. Niemal każdy poważny odnotowany uraz dotyczy osób bez przeszkolenia — dlatego ta sztuka należy do profesjonalistów, a nie do wakacyjnego eksperymentu.

Połykanie ognia

Połykanie ognia polega na włożeniu płonącego przedmiotu do ust i zgaszeniu go. Działa to dzięki odcięciu tlenu i chwilowemu ochłodzeniu przez wilgoć na powierzchni, a nie dlatego, że płomień jest zimny. Połykanie ognia było częścią występów hinduskich, sadhu i fakirów jako znak duchowego osiągnięcia, a pod koniec lat 80. XIX wieku stało się standardowym numerem w sideshow — często jedną z pierwszych umiejętności, jakich uczył się artysta sideshow. Nawet wprawni połykacze ognia akceptują drobne oparzenia i kontakt z paliwem jako część pracy.

Samoański nóż ogniowy

Samoa podarowała pokazom ognia swój nóż. Pierwowzorem była maczeta z ręcznikami obwiązanymi na obu końcach i odsłoniętym fragmentem ostrza pomiędzy nimi; podpalona stawała się centrum ceremonialnego tańca siva afi. Taniec ten wywodzi się od ailao, w którym samoańscy wojownicy popisywali się, wirując, podrzucając i łapiąc maczugę wojenną. Noże ogniowe są w użyciu od lat 40. XX wieku i stanowią tradycyjne polinezyjskie narzędzie ogniowe; wiele tradycyjnych pokazów ognia czerpie wzorce z dorocznego World Fireknife Competition i Samoa Festival. Nie każda plażowa trupa używa noża.

Pompa ogniowa i kolejność występów

Restauracja na plaży Krating Lai reklamuje swój numer z pompą ogniową jako najwyższy w Tajlandii. To jej własny opis, a nie zmierzony rekord, więc oglądaj to dla widowiska, nie dla statystyki. Pokaz łączy też wirujące pochodnie z akrobatyką. Jak w każdej trupie, kolejność występów ustalają artyści, a cały pokaz ognia trwa około 20–30 minut w zależności od wiatru.

Czytaj dalej: Czy pokaz ognia na plaży w Pattayi jest tego wart?